รูปพระสมเด็จวัดระฆังพิมพ์ใหญ่และพระสมเด็จบางขุนพรหมพิมพ์ใหญ่อยู่ในหนังสือ "เบญจภาคี" เล่มใหญ่หน้า ๗๕ ๘๕ ๕๗ ๙๑ ๔๗ ๒๗๑ เล่มเล็กปกอ่อนหน้า ๘๙ ๙๙ ๗๑ ๑๐๕ ๖๑ ๔๕ ---------- Very spacial supernatural เรื่องเหนือธรรมชาติที่ไม่เคยคิดว่าจะมีได้ถึงขนาดนี้ และชัดเจนตั้งแต่ต้นจนจบ ---------- หลายสิบปีมาแล้วได้ไปทำงานพรหมพิราม เป็นอำเภอเล็กอยู่ทางทิศเหนือของพิษณุโลก พ.ศ.นั้นเพิ่งเปลี่ยนจากกิ่งอำเภอเป็นอำเภอได้ห้าปี นั่งรถไฟขึ้นเหนือไปอีกจะถึงพิชัย (สมัยนี้สรุปกันว่าเป็นเมืองชากังราว) อุตรดิตถ์ เด่นชัย ลำปาง เชียงใหม่ ถนนราดยางมีแค่ในตลาดนอกนั้นเป็นถนนดินลูกรัง การติดต่อสื่อสารมีเพียงไปรษณีย์และเครื่องรับ - ส่งวิทยุแบบ single side band (ถ้าเสาสูงส่งวิทยุถึงกรุงเทพฯได้) ทั้งอำเภอไม่มีโทรศัพท์ใช้แม้แต่เครื่องเดียว ตามตำบลและหมู่บ้านใหญ่จะมีนักเลง ผู้มีอิทธิพลอยู่ในพื้นที่นั้นๆ เหมือนในหนังสือกำลังภายในจะมีสองฝ่ายคือ ฝ่ายธรรมะและฝ่ายมาร คุมเชิงกันอยู่ นานๆปะทะกัน (ผิดจากความเข้าใจของคนทั่วไป - ฝ่ายธรรมะก็มีนักเลงและใช้ปืนด้วย ปกป้องชาวบ้านไม่ให้ถูกข่มเหงรังแก) กลุ่มที่รู้จักกันอยู่ที่หนองตม ท่าข้าม บ้านสะพานหิน ห้วยดั้ง นาขุม อาวุธที่ใช้มี 11 มม.และ M 16 (คนไทยที่ไปรับจ้างรบในลาวเอามาขาย ลูกปืน 11 มม.ลูกละ 1 บาท) กลางคืนถ้าได้ยินเสียงปืนรัวๆ ใช่แล้ว M 16 นักเลงใหญ่คนหนึ่งพูดว่าปืนคือเพื่อนตาย -------- เย็นวันหนึ่งขณะยืนอยู่บริเวณหน้าบ้าน ชายคนหนึ่งซึ่งขี่รถมอเตอร์ไซค์มาตามถนนที่ผ่านหน้าบ้าน จอดรถและเดินเข้ามาหา ใส่ชุดสีกากี รูปร่างค่อนข้างเล็กอายุประมาณสื่สิบ แนะนำตัวเองว่าชื่อเติม เป็นยาม (สมัยนั้นยังไม่มีคำว่า รปภ) อยู่บ้านสะพานหิน หลังจากวันนั้นถ้าขี่รถผ่านมาและเห็นอยู่หน้าบ้านจะจอดรถมาคุยด้วย เมื่อคุ้นเคยแล้วถามว่าใช้ปืนอะไร ตอบว่าลูกซองสั้นไทยประดิษฐ์ (หมายถึงปืนพกประจำตัว) -------- เย็นวันหนึ่งได้เล่าว่า เมื่อห้าปีที่แล้วได้มีเรื่องบาดหมางกับคนๆหนึ่งซึ่งอยู่บ้านนาขุม ถึงขั้นไม่ยอมอยู่ร่วมโลกกัน ถึงที่สุดแล้วตัดสินใจเอาชีวิต จ้างคนไปสืบที่บ้านนาขุม ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านสะพานหิน ๗ กม.บ้านนาขุมเป็นหมู่บ้านเดี่ยวอยู่กลางทุ่งนา มีทางเข้าออกทางเดียวเป็นถนนลูกรัง ไฟฟ้ายังเข้าไปไม่ถึง บ้านที่อยู่เป็นบ้านสองชั้นใต้ถุนโล่ง กลางวันจะไม่ลงจากบ้าน ประมาณ ๑ - ๒ ทุ่มจะลงมาอาบน้ำข้างล่างบริเวณหลังบ้าน ถึงวันลงมือไปซุ่มอยู่ใกล้ๆที่อาบน้ำ พอดีมีโอ่งรั่วไม่มีน้ำตั้งอยู่ห่างจากที่อาบน้ำประมาณ ๖ เมตร จึงเข้าไปแอบอยู่ในโอ่ง ปืนที่ใช้เป็นลูกซองยาว (สำหรับปืนลูกซองยาวระยะขนาดนี้ไม่รอด) ยิงวันแรกไม่ดัง ไปอีกวันที่ ๒ ๓ ๔ ๕ ๖ ยังยิงไม่ดัง เกือบจะจนใจอยู่แล้วนึกขึ้นได้ว่า มีผู้เฒ่าผู้แก่คนหนึ่งพุดว่า คนเราแต่ละคนมีวันตายวันหนึ่งในเจ็ดวัน หรือวันใดวันหนึ่งของสัปดาห์แล้วแต่ว่าของใครจะตรงกับวันไหน ---- หัวค่ำของคืนวันที่เจ็ดมาถึง จบสิ้นความบาดหมางที่มีต่อกัน ------------------------------ ข้อเท็จจริงและข้อคิดจากเรื่องนี้ ๑)เรื่องอิทธิฤทธิ์ ปาฏิหารย์ มหัศจรรย์ เหนือธรรมชาติเป็นสิ่งที่มีจริง (ไปยิงทุกวันหกวัน ยิงไม่ดังสักวัน) ตั้งแต่โบราณมนุษย์หาวิธีต่างๆเพื่อปกป้องชีวิตของตนและสามารถทำให้เกิดปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติได้ เรื่องที่อัศจรรย์ใจคือหนึ่งในเจ็ดวันของสัปดาห์เป็นวันที่ตายได้ของคน เป็นวันที่อ่อนแอ เปราะบางอย่างที่สุดของแต่ละคน ถ้ามีเรื่องร้ายแรงถึงกับไม่มีชีวิตรอดได้ ผู้สร้างโลกไม่ได้สร้างให้มนุษย์มีความเข้มแข็งทุกวัน ๒)เรื่องเหนือธรรมชาติจะเกิดในเวลาที่สั้นมาก วินาทีหรือไม่กี่วินาที ไม่สามารถใช้กล้องถ่ายรูปหรือเครื่องมือใดๆบันทึกได้ เพราะไม่รู้ว่าจะเกิดที่ไหน เมื่อไร ---- เรื่องที่ทราบแน่ มีคนรอดตายทุกวันหกวันซ้อน ๓)ไม่จำเป็นหรือไม่มีเหตุผลพอ อย่ามีเรื่องบาดหมางกับใคร ขี่มอเตอร์ไซค์ผู้หญิงเก่าๆ แต๊ดๆๆๆๆๆๆ พูดสุภาพ ยิ้มๆ ใครจะรู้ได้ว่านี่คือคนจริง ไม่เลิกราง่ายๆเด็ดขาด ๔)ร่างกายเรานี้มีค่ายิ่ง พ่อ แม่ ปู่ ย่า ตา ยายให้มา เนื้อหนังของคนไม่ได้เหนียวหรือแข็งกว่าต้นกล้วย จะปล่อยให้ร่างกายได้รับแรงกระแทกกระทั้นจากสภาพการณ์และเหตุการณ์ไปตามเวรตามกรรม จะได้รับผลตามยถากรรม (ตามแต่จะเป็นไป) เมื่อไม่มีลมหายใจแล้วไม่ต้องรับรู้ผลอะไร ๕)บางคนตายแม้มีพระดี เพราะวันนั้นเป็นวันที่ตายได้ (หนึ่งในเจ็ดวันของทุกสัปดาห์ ของแต่ละคน) ยามเติมเล่าว่า ผู้เฒ่าผู้แก่พูดให้ฟังว่า คนโบราณได้สังเกตและบอกลูกหลานต่อๆกันมา ไม่รู้กี่ร้อยปี พันปี ๖)อย่างไรก็ตาม อีกหกวันมนุษย์ยังอาศัยสิ่งที่เหนือธรรมชาติปกป้องชีวิตของตนเองได้ มีผลให้เห็นเป็นประจักษ์ตามเหตุการณ์นี้